Meleğim Sen

Günahlarımdan doğan bir melektin sen;

Önce güneş gibi açtın ellerime,

İçimi yaktı güzelliğin..

Mavi denizlerde boğuldum her baktığımda gözlerine,

Cennet bahçelerinde bıraktım vücudumu, gökler üzerinde,

İnanç yoksunluğu da yoktu gelen senin ile birlikte.

Bir yaradandı ki; hoş görmüştü seni, benim kafirliğime!

Günahlarımdan arındıran bir melektin sen;

Yandığım cehennem ateşini benim için söndüren..

Dönmesin diye yalvardığım dünyayı tersten döndüren..

Durduran zamanı, benliğimi gençleştiren,

Ve öğreten bana, hissetmeyi öğreten..

Öyle bir melektin ki sen;

Suskunluğumu akıtırdın dilimden,

Gitmeme izin vermezdin sadece,

Gideceğim yerlerde de tutardın ellerimden..

Öyle bir melektin ki sen;

Sevda bir yudumluk su olurdu çöllerde,

Sen olurdun beni su ile sarhoş eden..

Kısacası öyle de bir melek değildin sadece,

Benim meleğimdin sen,

Nefesim tükense ,

Sonsuz olurduk biz seninlen..

Sonsuzluk dahi kaçamazdı senin şehvetinden..

Benim kaçamadığım gibi, gözlerimi kör eden talihimden..