Çünkü;

Çünkü dedim ve sustum bugün.

Çünkü ...

Çünkü;

Ben farklıydım onlardan.

Ben göremiyordum her detayı gözlerim kapalı.

Göremediklerime de şekiller beğendiremiyordum ben.

Çünkü;

Ben farkındalığımın iplerini bırakmıyordum ellerimden,

Yeri geldi halatımsı keskinliği kanattı derimi,

Yeri geldi yaş oldu, kuruttu gözlerimi..

Yeri geldi ateş oldu yaktı bedenimi; fakat ben öyle sıkı sarıldım ki ona;

Yalnızlığımla alevlendi tüm közleri....

Çünkü;

Ben taktığım maskelerin varlığını inkar etmedim aslında,

Fakat her birine de başka bir karakter beğenemedim,

Hoyratça harcananlar misali her insan arasında.

Çünkü;

Vaad edilenin sunulmadığı bir dünyada,

İnançlarla renklendirilmiş bir tabloya da kuru kuruya bakmadım mesela..

Bir gözüm de aramadı hiç bir zaman,

Bir kadın uzansın yanımda, sakladığı kanatlarıyla.

Çünkü;

Sorgulatmadım kendimi kimselere,

Yahut sorgulamadım yanlışlarını kimsenin.

Her günün sonunda da bir yüzüm oldu,

Baktığım aynalarda tanıyabildiğim.

Çünkü;

Ben yaşamayı bir gereklilik olarak görmedim belki de,

Bir tercihti nefes almak bana göre.

Sualsiz kalmadı davranışlarım onların beklentilerinde

Bense başlıca bir sualdım oysa sağır tüm benliklerde.

Çünkü;

Aslında tüm korkakların sığınağı olan zamansızlığa yanaşmadım fazla,

Üstüme düşen her kayanın altında bir nefes sakladım kendime,

Yarınlar birer umut olsun diye,

Yıpranmış tüm hayallerime.

Çünkü;

Kaderim fazla değildi lakin bana,

Ben fazlaydım içinde var olmak için o’na.

Nedensizce kendime dünyalar yarattım,

Başımı koyduğum her yastıkta.

Çünkü;

Yalnızlığın yalınlığıyla doldurdum müsvetteleri.

Sonunda da okutabileceğim bir ben kaldı yanımda.

Aslında;

Bir son da beğenemedim ben yaşadıklarıma,

Sona kalmışçasına hayalperestler arasında!

Ve kader dedim sustum.

Başka bir neden bulamadım,

Dahil edildiğim tüm yalanlara.