Kendimize yaşayan
ölüler derdik zamanında, onlar hayaletti; biz ise yaşayan ölüler.
Nefesleri tükenene kadar her duygunun dibine yüzenler.
Hissedemeden ölen, hissettikçe dirilenler.
Tabiri caizse Azrail ile dalga geçenler.
Onlar ise hayaletti
sadece. Çocukluğumuz boyu korktuğumuz, büyüdükçe korkuttuğumuz ‘’hayaletler’’…
Ne yazıktı ki ne zaman ölsek, onlardan biri öldürürdü bizi.
Onların hissedemediklerine yüzerken yitirirdik
nefeslerimizi.
Ve ne zaman olur da açarsak gözlerimizi, onlardan biri
olmuşçasına korkardık kendimizden.
Bu yüzden ‘’hayal-et’’ derdik kendimize, her dirildiğimizde.
Bir daha ölene kadar hayal et!
Hayal etmezsen, ölemezsin…
