Hayal-et

  Kendimize yaşayan ölüler derdik zamanında, onlar hayaletti; biz ise yaşayan ölüler.

Nefesleri tükenene kadar her duygunun dibine yüzenler.

Hissedemeden ölen, hissettikçe dirilenler.

Tabiri caizse Azrail ile dalga geçenler.

   Onlar ise hayaletti sadece. Çocukluğumuz boyu korktuğumuz, büyüdükçe korkuttuğumuz ‘’hayaletler’’…

Ne yazıktı ki ne zaman ölsek, onlardan biri öldürürdü bizi.

Onların hissedemediklerine yüzerken yitirirdik nefeslerimizi.

Ve ne zaman olur da açarsak gözlerimizi, onlardan biri olmuşçasına korkardık kendimizden.

Bu yüzden ‘’hayal-et’’ derdik kendimize, her dirildiğimizde.

Bir daha ölene kadar hayal et!

Hayal etmezsen, ölemezsin…