Vaad Edilendir Beklenen

Bir kadının güzelliği mi özendirir biz erkeklere cenneti ? Yoksa bir cennet kadar mı güzeldir tüm kadınlar ?

Puslu, yağmurlu, güneşinin bulutlar ardına saklanmış olduğu İstanbul'a bakıyordum balkonumdan. Saç tellerim rüzgarla beraber savruluyor, ansızın gözlerimde ki o öteki dünya'mda beliriveriyorlardı. Durgundu bugün İstanbul, çok durgun..

Sigaramdan bir nefes daha alarak karşı apartmanda ki kadına kilitledim gözlerimi. Sarı saçları beyaz sabahlığına uzanmış, açık kalmış bir iki düğmesinden siyah sütyeni patlamıştı. Gülümsüyordu. O da benim gibi öylece bakaduruyordu yorulmuş İstanbul'a.

Kendimi o kadını hayal ederken buldum dumanlı başımla. Islak saçlarını bukleler halinde uzatıyordu kollarıma ve bedenimi ıslatıyordu, vücudundan boşalttığı her bir ter damlasıyla. Gözlerine yeniden bakabilmeyi hayal ediyordum, içimde en ufak bir şüphe olmadan, bir önyargı göremeden bakışlarında. Beklentisizce, korkusuzca ve unuturcasına adımı her çığlığında.

Sanki ben bir müsvetteydim de bunca sene boyunca, o; bir damla mürekkep misali sonsuzluğa uzanıyordu damarlarımda. İlk defa görmüyordum belki de o kadını, belki de sevişmiştik önceden, yahut laflamıştık ayak üstü kuytu bir sokakta. Kim bilebilir belki de türlü hayallerime alet etmiştim o masum tebessümünü, belki de leke sürmüştüm güzelliğine bir kaçında ...

Bir kadının güzelliği midir Cennet, benliğimiz altında ezilmiş arzularımızla hayal edilen?

O kadın mıydı ki kartlaşmış tenimi canlandıran her dokunuşunda..

Sigaramın dumanı takılmıştı boğazıma;

Olasılıklar boğuyordu beni, ihtimallere bıraktığım her yazgı kuruntusuyla.

Beni ben olmaktan alıkoyacak bir kaç kıyafet beğendim gardrobumdan, üstümü giyindim.

Hazırdım, tek bir nefesinin zaman olacağını bildiğim kadına, sonsuzluğumu vermeye hazırdım.

Çıktım duvarlarını beyaza boyadığım odamdan, çerçevelerini indirdiğim dairemden!

Bir iki adım attım karanlığa, sokağın ucundan

"İn aşağı" diye bağırdım; kırılmayan dilimin, hakimiyetini bıraktığı kulaklara erişebilme umudu ile.

Benim için önemli değildi sesime kulak vermesi,

Yahut tüm zaafiyetlerinden vazgeçerek aşağı inmesi.

Lakin o inmese de ben hazırdım,

Hazırdım ben, uykularımı kaçıran o kadına

Her gün rüyalarımda yeniden aşık olmaya!

Yorgundu bugün İstanbul,

Yorgunluğu yağıyordu bedenimden, karışıyordu çarşafa.

Gözlerimi açtım kendimi kaybettiğim bir rüya’nın ortasında,

Belki yalnızlık bana göre değildi,

Belki de yalnızlık yutması zor bir kelimeydi sadece.

Çünkü;

Çünkü dedim ve sustum bugün.

Çünkü ...

Çünkü;

Ben farklıydım onlardan.

Ben göremiyordum her detayı gözlerim kapalı.

Göremediklerime de şekiller beğendiremiyordum ben.

Çünkü;

Ben farkındalığımın iplerini bırakmıyordum ellerimden,

Yeri geldi halatımsı keskinliği kanattı derimi,

Yeri geldi yaş oldu, kuruttu gözlerimi..

Yeri geldi ateş oldu yaktı bedenimi; fakat ben öyle sıkı sarıldım ki ona;

Yalnızlığımla alevlendi tüm közleri....

Çünkü;

Ben taktığım maskelerin varlığını inkar etmedim aslında,

Fakat her birine de başka bir karakter beğenemedim,

Hoyratça harcananlar misali her insan arasında.

Çünkü;

Vaad edilenin sunulmadığı bir dünyada,

İnançlarla renklendirilmiş bir tabloya da kuru kuruya bakmadım mesela..

Bir gözüm de aramadı hiç bir zaman,

Bir kadın uzansın yanımda, sakladığı kanatlarıyla.

Çünkü;

Sorgulatmadım kendimi kimselere,

Yahut sorgulamadım yanlışlarını kimsenin.

Her günün sonunda da bir yüzüm oldu,

Baktığım aynalarda tanıyabildiğim.

Çünkü;

Ben yaşamayı bir gereklilik olarak görmedim belki de,

Bir tercihti nefes almak bana göre.

Sualsiz kalmadı davranışlarım onların beklentilerinde

Bense başlıca bir sualdım oysa sağır tüm benliklerde.

Çünkü;

Aslında tüm korkakların sığınağı olan zamansızlığa yanaşmadım fazla,

Üstüme düşen her kayanın altında bir nefes sakladım kendime,

Yarınlar birer umut olsun diye,

Yıpranmış tüm hayallerime.

Çünkü;

Kaderim fazla değildi lakin bana,

Ben fazlaydım içinde var olmak için o’na.

Nedensizce kendime dünyalar yarattım,

Başımı koyduğum her yastıkta.

Çünkü;

Yalnızlığın yalınlığıyla doldurdum müsvetteleri.

Sonunda da okutabileceğim bir ben kaldı yanımda.

Aslında;

Bir son da beğenemedim ben yaşadıklarıma,

Sona kalmışçasına hayalperestler arasında!

Ve kader dedim sustum.

Başka bir neden bulamadım,

Dahil edildiğim tüm yalanlara.

Meleğim Sen

Günahlarımdan doğan bir melektin sen;

Önce güneş gibi açtın ellerime,

İçimi yaktı güzelliğin..

Mavi denizlerde boğuldum her baktığımda gözlerine,

Cennet bahçelerinde bıraktım vücudumu, gökler üzerinde,

İnanç yoksunluğu da yoktu gelen senin ile birlikte.

Bir yaradandı ki; hoş görmüştü seni, benim kafirliğime!

Günahlarımdan arındıran bir melektin sen;

Yandığım cehennem ateşini benim için söndüren..

Dönmesin diye yalvardığım dünyayı tersten döndüren..

Durduran zamanı, benliğimi gençleştiren,

Ve öğreten bana, hissetmeyi öğreten..

Öyle bir melektin ki sen;

Suskunluğumu akıtırdın dilimden,

Gitmeme izin vermezdin sadece,

Gideceğim yerlerde de tutardın ellerimden..

Öyle bir melektin ki sen;

Sevda bir yudumluk su olurdu çöllerde,

Sen olurdun beni su ile sarhoş eden..

Kısacası öyle de bir melek değildin sadece,

Benim meleğimdin sen,

Nefesim tükense ,

Sonsuz olurduk biz seninlen..

Sonsuzluk dahi kaçamazdı senin şehvetinden..

Benim kaçamadığım gibi, gözlerimi kör eden talihimden..

Gece Geldi, Ben Sustum

Gece mi geldi ?

Kapatacaksın kendini dört yanı açık balkonuna,

Hoşgeldin diyeceksin.

İstanbul’da mısın ?

Alacaksın bir güzel Marmara'yı karşına,

Boyayacaksın bardağını birkaç damla rakıyla,

Su da olmayacak içinde, iki tek buz yeter ozanlığını ıslatmaya.

Saracaksın sigaranı, yakmayacaksın hemen.

Önce duracak biraz dudaklarında, yapışacak tenine.

Ateşlemek için çektiğinde, kanatacak seni.

Bir damla da kan tadı bırakacak ağzında, damaklarında.

Sevdiğin kadının adını sayıklayacaksın her yudumunda.

Acıyacak;

Canın acayacak ki kalbinin acısı hafiflesin.

Her yıldıza bakıp da dalmayacaksın öyle,

İçlerinden en parlağını seçeceksin, en vaatlisini..

Sabah'a sönmeyecek o;

Senle beraber kaybolacak gündüzlerde.

Kalemin kağıdı ağlatırken; sen de ağlayacaksın.

Sere serpe bırakacaksın gözyaşlarını gamzelerine,

Öyle delikanlıyım ben, ağlamam demek olmaz; ağlayacaksın.

Sonuna kadar, hıçkırıkların boğazını kurutana kadar; ta ki bir bardak daha doldurana kadar.

Gidenleri unutana kadar da içmeyeceksin, dönmemek üzere içeceksin her gece, dönememek üzere.

Ayağa dahi kalkamaz hale geleceksin ki gökyüzü gelsin ayağına.

Hayallerin gelsin, pişmanlıkların,

Umutların gelsin yıldızlarla beraber…

Gelsinler ki, onlar da birer birer damlasın doldurduğun müsvettelere,

Öyle çalakalem de yazmayacaksın düşünmeden, düşündürtmeden,

Sen değil de bir başkası okurken, demeyecek ki;

Her kelime bir hazineydi de bulanı mı çok geldi..

Her yarıda kesilmiş aşka da hikaye demeyeceksin mesela, hele kader hiç demeyeceksin..

Suçu aramayacaksın başkalarında!

İçiyorsan… suçlu da sen olacaksın, suçta.

Öyle her gece geçmez olsaydı,

Aklaşır mıydı sakalların yoksa..

Ayaz mı geldi sonunda ?

Duracaksın çırılçıplak rüzgara karşı,

Hiçbir duvarı almayacaksın arkana,

Duvarlar sağlamdı da sen mi duramamıştın ayakta ..

Tadını çıkaracaksın güneşin, doğuşu yakmaz ilk başta,

Yazdıkların uçuşacak rüzgarla, sen kapatacaksın gözlerini! 

Aklın geceden kalma yıldızda,

İyi geceler diyeceksin,

Geceler kötü olmaz,

Ne de olsa biter her biri, bir uyanışta ….

İçimde ki Ben

Neden mi çoğul konuşuyorum günlerdir ?

Çünkü;

İçimde bir ben daha var susturamadığım!

Bir ben daha var;

Kapayamadığım gözlerini gördüklerime!

Bir ben daha var;

Unutturamadığım unuttuklarımı!

Ve bir ben daha var;

Benim olduğumdan habersiz sadece...

Neden mi çoğul yaşıyorum senelerdir ?

Çünkü;

Bir ben daha var benim içimde;

Hisseden lakin hissettirmeyen,

Mutlu fakat körpe dedirten...

Ve bir ben daha var ki;

Benden iyi beni bilen,

Farkındalıklarımın iplerini kanatırcasına çeken,

Dizeler söyleyen,

Yeri gelince dize getiren...

Ve götürmeyen.

Alıpta geri vermeyen bir ben var içimde!

Üste çıkmayan,

Suçlamayan,

Ben dedirtmeyen...

Bir ben var ki;

Göründüğü gibi olmayan,

Hatta ve hatta hiç görünmeyen.

Neden mi onca maske peki ?

Sormalı ozan'a ;

Hangi dizelerdeydi o tüm kaybettikleri...

İçimde ki ben,

O değildi kirleten… sahip olduğum lekeli geçmişimi!

Hırsızlık Tablosu

Dün gece idi galiba, gökyüzü hafif bir kırmızıya boyanmış, mehtaba uzanıyordu kasvetli. Uzanıyordu lakin tüm yıldızları ve karanlığıyla, uzanıyordu öylece günün tüm yorulmuşluğuyla..  "Belki de" dedi, daha tanışalı çokça saat geçmeyen çocuk. Uzunca bıraktığı saçları beline eğilirken, sakalları kavislendiriyordu gamzelerini. Parmak aralarında ustaca gezdirdiği izmariti fırlatarak konuşmaya devam etti "Belki de biz sandığımız kadar geniş bakmıyoruzdur ha, ne dersin ? Açıkçası düşündüğümüz kadar geniş bakıyor olsaydık , bu kadar ince detay arasında gidip gelmezdi gözlerimiz... Bizde o insanlardan olurduk; o, detay'a takılmayarak yaşayan insanlardan! O umursamazca günlerini geçirenlerden, sevenlerden dibine kadar ve nefret edenlerden; o anı yaşayanlardan... o mutlulardan! Mutsuzluğun büsbütün yarattığı tatminkarlığa takılmayan mutlulardan! " Konuşurken bir yandanda yürüyorduk, dediklerini iyi duymamı istercesine, empose edercesine, dudağı kulaklarımda konuşuyordu adeta. Sonunda girişi olupta çıkışı olmayan tarzda bir mekân'ın önüne geldiğimizde artık son cümlesini söylemeye hazırlamıştı kendini. Önümüzde ki insanlar yavaşça ilerledikçe, bir son'a yaklaştırıyor gibi hissediyordum kendimi. Anlamlardan kendime yaratacağım bir son'a.. Biz kapıda ki korumalara doğru gelmeden bana doğru döndü ve elini omzuma sertçe yaslayarak yaktığı sigarasından bir nefes aldı. Gece ile karıştı üflediği dumanı, yutkundu. "Belki de biz at gözlüğü ile bakanlarızdır. O tüm çerçeveyi gördüğünü sanıpta, ince bir detayı, muazzam bir tablo yapanlardan.. Bizizdir aslında alışılagelmiş olmayan, onlar değil.." Ve ardından güvenlik görevlilerine selam vererek içeriye girdi. Onu takip ettim bende. Ağır bir metal havası hakimdi içerisine. Tahta masaların uçlarında ki yer lambaları loş bir aydınlık süzüyordu insanın gözlerine. Sahnede üç tane dev performans sergiliyordu! Ya onlar devdi, ya da günün sarhoşluğu bana sahne'nin yüksekliğini unutturuyordu. Gitarist'in parmakları tellerde dolandıkça boğazıma takılıyordu yudumladığım viski'nin bitter tadı.  Ve bir düşünce takılıverdi aklımın bir köşesine. Bunca sene kendime itham ettiğim o düşünce özgürü benliğim aslında detaylar içerisinde mi koşuyordu özgürlüğüne? Ve bunca sene uğruna edebiyat müsvettelerini kirlettiğim farkındalığımın ipleri mi dolanmıştı aslında ellerime ?  Ceketimden bir dal çıkartarak ateşledim ve alev almış sahneye kilitledim gözlerimi. Farkındalıkta bir tablo idi aslında, insan'ın o her ince detay ile güzelleştirdiği. Ve bakış açılarımız birer renkti aslında, bir o kadar benzer fakat bir o kadar da farklı tonlarda.Ve biz yinede farklıydık onlardan, hırsızdık birazda, farkındalık çalan, ve kendi detayları ile tablolar yaratan hırsızlardık biz...

Şimdi onca geçen seneyi düşünüyorumda, ne kadar da dar bakıyormuşuz biz hayata... Aynı bir hırsızın baktığı gibi, çaldığı her paçavraya!

Duygu Senfonisi

Duyguların da bir senfonisi olmasın mı yani ?

Öyle aşık olduğunda kulaklarında yankılanmasın mı kalbinin ahenkli sesi,

Gözlerin o'nu zindanlarına vurduğunda bir kere,

Sevdan uzanmasın mı yani yalnızlığının kilidine.

Mutluluk yaşların akmasın mı doyasıya;

Bir şelaleymişcesine gamzelerine.

Göğsünde bir buram gerilme olmasın mı ?

Değiştirmesin mi ellerin, kalbinin akordunu sinsice.

Bir konçerto dinler gibi,

Bir şarkı mırıldanır gibi kendi kendine,

Öylece arzulamasın mı bedenin, bir başka bedeni üzerinde...

Korkmasın mı yani zamanın kumları,

Karışmaktan bir girdabın dalgalarına, seninle birlikte,

Ve korkmasın mı kaybolmaktan, sen her defasında aynı notayı dinlediğinde..

Duygularının da bir senfonisi olamaz mı yani ?

Sadece sen kulaklarını tıkadın diye!

Gözlerini kapadın diye!

Tünedin diye bir kuytuya habersizce!

Yalnızlıkta bir duygu değil midir aslen,

Dinlediğin her gün, ümitsizce...

Ben Olamayan

Farklı olandım ben,

Aslında olamayan;

Bugün olamayandım, yarın olamayan, adı koyulamayan...

Arkada kalandım ben, bir de sıra da duramayan.

Sevemeyendim ben, sevilmeyi umursamayan.

Güvenemeyendim ben, güvenilmekten kurtulamayan.

Ve ağlayamayandım ben, göz yaşlarını hazinesi sayıp;
Kendine saklayan.

Kurtulamayandım ben; dilime vurulan kırbaçlardan.

Kendi ellerini, kendi bağlayandım ben.

Özgürdüm , tutsaklarında benle aynı zindana koyulduğundan.

Kafir olandım ben, inanç yalanlarının hoş karşılandığından.

Ve yalnız olandım ben; yalın olduğumdan...

Birde maruz kalandım hep;

Kalemi elime alıpta, nefeslerimle kader yazdığımdan...

Gidipte, gidemeyenim ben;

Gidecek bir yerim olmadığından.

Sayıpta sövemeyenim;

Kelimeleri harcayacak kadar değerli bir ben bulamadığımdan..

Ve varolamayanım ben aslında,

Tüm olasılıklara bir benlik yakıştıramadığımdan.

Şimdi de ölemeyenim ben,

Yarattığım buncasından intikam alamayan.

Ve nedensizim en sonunda;

Yüz bulamadığımdan geçtiğim yollara çizecek ,

Ve söz bulamayan;

Bunca kahpe gerçeğin üstünü örtecek..

Malum gece yalnız ve soğuk,

Üşüyecek bir bedenim ben!

Üşüyecek yalnızlığından....